شماره ۶۹ - زنده آن را نتوان گفت که جانی دارد

زنده آن را نتوان گفت که جانی دارد
ای خوش آن دل، که چو ما جان جهانی دارد ۱

گنج ها می طلبد دوست ز ویرانه دل
به من راه نشین طرفه گمانی دارد ۲

سود ما مردن در عشق و زبان، هستی ماست
عاشقی بین، که چه خوش سود و زیانی دارد ۳

گر چو پروانه دل ماست، غزل خوان از چیست؟
ور بود شمع چرا سوز نهانی دارد؟ ۴

نکته ها هست بهر زمزمه در هر شاخی
نبود بلبل مست آن که فغانی دارد ۵

رفت جانان و برفت از تن ما تاب و توان
جان ما بین که عجب تاب و توانی دارد ۶

تلخ می گوید و شیرینیم از حد ببرد
طرفه شکر لب ما، نوش دهانی دارد ۷