شماره ۵۸ - نوبهار آمد و هرکس به هوای چمن است

نوبهار آمد و هرکس به هوای چمن است
نوبهار منی و روی تو بستان من است ۱

حیوانی است که بی گلشن آن روی نکوی
خاطرش را هوس سبزه و میل چمن است ۲

آدمی را که در این فصل بباید طربی
با رخ و قد تو حاجت چه به سرو و سمن است ۳

دگر از فیض هوا، پیرهن استبرق
هرچه بینی به چمن، در بدن نسترن است ۴

لیکن آن کاخ که باغ آمده در موسم گل
چمن و نسترنش، دلبر نازک بدن است ۵

قمری و فاخته دانی که چه گوید بر سرو،
نسترن را به تن از حسرت قدت کفن است ۶

چمن آراش نگه دارد از آسیب خزان،
باغ ما را، که انار لب و سیب ذقن است ۷

طوطیانیم چو افسر، همه شیرین‌منطق
شکر ما لب جانانه شیرین‌سخن است ۸