شماره ۷ - به غم دوست فکندیم دل خرّم را

به غم دوست فکندیم دل خرّم را
خرّم آن دل، که گزیده است غم عالم را ۱

خنک آن دم که زند بردل ریشم خنجر
زخم اگر دوست زند خود چه کنم مرهم را ۲

من دیوانه پری زاده بسی دیدم لیک،
نیست این حسن و بها، هیچ بنی آدم را ۳

ما سیه روز و رخت مهر و دمت عیسی صبح
رو به ما کن که غنیمت شمریم این دم را ۴

تا پریشان نکنی خاطر ما شیفتگان،
هر دم آشفته مکن طرّه خم در خم را ۵

قطره خون دلم شبنم و رویت خورشید
پرتو مهر فروزان چه کند شبنم را؟ ۶

دهنت قطره و در سینه دلم قلزم خون
عجب این است که این قطره نجوید یم را ۷

شادمان زیسته ام با غم عالم عمری
تا مگر خاطر دلدار نبیند غم را ۸

عشق یک روزه اگر کارگر آید، افسر
کمتر از کودک یک ساله کند رستم را ۹