میرزا حبیب‌الله در نامه‌ای عاطفی به شخصی مورد احترام (احتمالاً یک شخصیت مذهبی یا معنوی) از بیماری خود می‌گوید و از او درخواست دعا و توجه می‌کند. او ابراز ارادت و وفاداری می‌کند و امیدوار است که مورد لطف و بخشش قرار گیرد. همچنین اشاره می‌کند که اگر مخاطب تمایل داشته باشد، می‌تواند دربارهٔ وضعیت سلامت خود بیشتر بنویسد تا دل نویسنده آرام گیرد. در حاشیه نامه، از میرزایی دیگر به نیکی یاد شده است.
متن دارای ساختار ادبی و عرفانی پیچیده است و درک کامل آن نیازمند آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی و مفاهیم عرفانی است. همچنین، برخی اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری و ادبی نیاز دارد.
شماره ۳۳ - فدایت شوم؛ در محضر جمال اسلام، ملاذانام، میرزا حبیب الله از تکسر مزاج عزیزت رازی
امیدوارم بخشاینده هیچ سپاس آنچه در دنیا دلت خواهد بدهد، و در آخرت ولت نکند. چنانچه احوال تعلیق دو حرفی داری، چگونگی بهبود و سلامت خود را خامه در شست کن. شاید دل از پراکندگی آرام گیرد، و از آن خمخانه که بی سپاس میناومی مستی آرد جام کشد. حرره العبد ابوالحسن یغما.
و در حاشیه نامه: سرکار میرزا و هنر و صفائی و دستان عیادت را با من همداستانند، و السلام.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
