متن درباره تأثیر نوشته‌های زیبا و دلنشین بر روح و روان انسان است. نویسنده با استفاده از استعاره‌هایی مانند چراغ دوده و فروغ دیده، نشان می‌دهد که نوشته‌های خوب می‌توانند مانند سرمه، چشم‌ها را بینا کنند و دل‌ها را روشن نمایند. همچنین، تأکید شده که نوشته‌های بدون زیبایی و دلجویی نمی‌توانند مورد ستایش قرار گیرند. در پایان، نویسنده توصیه می‌کند که اگر کسی به همین روش ادامه دهد، می‌تواند به نویسنده‌ای برجسته تبدیل شود.
متن دارای استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی پیچیده است که درک آن‌ها نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد. همچنین، محتوای انگیزشی آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
شمارهٔ ۱۲۹ - پاسخ نامه ای است که به دوست جوانی نگاشته (جواب نامه قبلی است)
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
