نویسنده از رهایی از وابستگیها و دریافت مژدهای از استادش دربارهی نام بردن از او در جمع جویندگان حقیقت سخن میگوید. این خبر خوش باعث افزایش امیدواری او شده، و او تصمیم دارد در روز آدینه، چه همراه استاد و چه تنها، خود را به خاک بسپارد. او به تاریکی خانه و نزدیکی زمان دیدار اشاره میکند و بیان میکند که اگر راز یا نیازی باشد، در دل آشکار خواهد شد. متن با احساسی عمیق از ناتوانی در بیان و آرزوی دوری از جدایی پایان مییابد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
شمارهٔ ۱۱۸ - به حاجی محمد اسمعیل طهرانی نگاشته
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.