در این متن، شاعر از دو گاو صحبت میکند که یکی در آسمان به نام پروین و دیگری در زیر زمین قرار دارد. او از مخاطب میخواهد که با باز کردن چشم خرد خود، به یقین برسد و ببیند که در واقع این دو گاو، چیزی جز مشتی خر نیستند. این متن به نوعی نقدی بر سطحینگری و عدم درک عمیق از حقایق است.
این متن دارای مفاهیم فلسفی و انتقادی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. درک عمیق این متن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد در افراد شکل میگیرد.
رباعی ۱۴۴ - گاویست در آسمان و نامش پروین
یک گاو دگر نهفته در زیر زمین ۱
چشم خردت باز کن از روی یقین
زیر و زبر دو گاو مشتی خر بین ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.