نویسنده از بیمهری و سستمهر بودن مردم شکایت دارد و از یزدان سپاسگزاری میکند که او را از این صفات ناپسند دور نگه داشته است. سپس به رفتار ناخوشایند فردی اشاره میکند که با بیاعتنایی و بیمهری به نامههایش پاسخ نداده است. نویسنده از این رفتار ناراحت است اما نمیخواهد به گلهگزاری ادامه دهد. در پایان هشدار میدهد که اگر بیشتر از این درد دل کند، ممکن است به جای عقل و تدبیر، دیوانگی و ویرانی حاصل شود.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و ادبی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، موضوعاتی مانند ناامیدی و شکایت از رفتار دیگران ممکن است برای گروههای سنی پایین مناسب نباشد.
شمارهٔ ۴۰ - به دوستی نگاشته
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.