خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از رخساره‌ای سخن می‌گوید که با خون شسته می‌شود تا اشک‌های گلگون از چهره پاک شود. این کار به عنوان یک رسم کهن و قاعده‌ای قدیمی توصیف شده است که در آن آب از خون تازه می‌شود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند خون و اشک است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.
شماره ۱۳۴ - رخساره به خون صد پیم افزون شوئی
رخساره به خون صد پیم افزون شوئی
تا یک رهم از رخ اشک گلگون شوئی ۱
رسمی است کهن قاعده خون شستن از آب
تو تازه رویت آب از خون شوئی ۲
تا یک رهم از رخ اشک گلگون شوئی ۱
رسمی است کهن قاعده خون شستن از آب
تو تازه رویت آب از خون شوئی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۳ - صوفی صفت بدرگی آخر تا کی
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵ - بر کرده غراب چند از یاوه پری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
