خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از زیبایی لب و خط (احتمالاً خط لب یا خط نوشته) معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این زیبایی چنان فریبنده است که می‌ترسد او را به سوی هیچ‌چیز و پوچی بکشد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به «هیچ و پوچ» می‌تواند نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک داشته باشد.
شماره ۱۲۶ - از آن لب جان فروز دم دم بکشی
از آن لب جان فروز دم دم بکشی
وز آن خط مهرسوز کم کم بکشی ۱
این است اگر دهان و خطی که تراست
ترسم که به هیچ و پوچ عالم بکشی ۲
وز آن خط مهرسوز کم کم بکشی ۱
این است اگر دهان و خطی که تراست
ترسم که به هیچ و پوچ عالم بکشی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - خیام که داشت پیشی از ما قدمی
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - گر زاهد خشک بالمثل تر بودی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
