این متن یک شعر انتقادی و توهین‌آمیز است که به زبان طنز و هجو، به نقد برخی از مفاهیم دینی، عرفانی و اجتماعی می‌پردازد. شاعر از واژه‌های زننده و توهین‌آمیز استفاده کرده و به مسائلی مانند ریاکاری، فساد و نادرستی در میان برخی از افراد مرتبط با دین و عرفان اشاره می‌کند. همچنین، به مسائل اجتماعی و اخلاقی نیز پرداخته شده است.
این متن حاوی واژه‌های توهین‌آمیز و زننده است و همچنین مضامین انتقادی شدیدی دارد که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نباشد. محتوای آن نیاز به درک بالایی از مسائل اجتماعی و دینی دارد و ممکن است برای سنین پایین گمراه‌کننده یا نامناسب باشد.
شماره ۲ - نخست آغاز هر دفتر ستایش پاک یزدان را
که هیچ و پوچ هستی داد این زن‌قحبه امکان را ۱
همی از فر خایه اسب ارواح مکرم زد
رقم منشور سالاری این زن‌قحبه انسان را ۲
به جای آنکه ستایندش در بازار یکتائی
به انبازیش پر کردند هر زن‌قحبه دکان را ۳
دو خر...تر زاینان به زراقی و شیادی
به صد زن‌قحبگی بستند بر خود شرع و عرفان را ۴
زهی صوفی که نتواند تمیز خلسه از اغما
زهی مفتی که نشناسد ز حیدر بیک قرآن را ۵
به مسجد تاخت این زن‌قحبه و آن زن‌قحبه‌ی دیگر
به کوی دیرو بر کردند فتوی را و فرمان را ۶
گروهی در پی آن رفت و خیلی رخ بدین آمد
مسلم شد ریاست خسروان کفر و ایمان را ۷
جز ارواح مکرم کآمد از زن‌قحبگان خارج
چه شرعی را چه عرفی را چه پیدا را چه پنهان را ۸
زن گیتی بگادند این دو خر ملا و سگ صوفی
خلاف من که گاییدم هم زن این هم زن آن را ۹
پی یغمای دنیی و دین این...خر مردم
همان کردند کآدم از گنه بگذشت شیطان را ۱۰
من و پاکیزه کیش پاک پیغمبر که با عفوش
نترسم گر کشم بر خر زن گبر و مسلمان را ۱۱
به اطراف ار رسد سردار طوماری ازین دفتر
سخن سنجان فرو شویند آن زن‌قحبه دیوان را ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
