شاعر در این متن از درد عشق و جدایی می‌نالد و اشک‌های بی‌پایان خود را توصیف می‌کند. او به عشق خود اشاره می‌کند که چگونه با وجود شادی معشوق، خود در غم و اندوه فرو رفته است. شاعر خود را مانند ابر بهاران می‌داند که با گریه‌هایش باعث شادی معشوق می‌شود. همچنین، او به داستان‌های عاشقانه‌ای مانند لیلی و مجنون اشاره می‌کند و از بی‌حاصلی گریه‌های خود سخن می‌گوید.
متن دارای مضامین عاشقانه و غمگین است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اشاره‌های ادبی مانند فرهاد و لیلی و مجنون نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.
شماره ۳۹ - آب شد دیده ز بس گریه دگر چون گریم
خون کن ای عشق دلم تا پس از این خون گریم ۱
تا تو ای خسرو خوبان همه شیرین خندی
من چو فرهاد به تلخی همه گلگون گریم ۲
تو گلستانی و من ابر بهاران نه عجب
که فزون خندی چندانکه من افزون گریم ۳
گاه بر گریه بی حاصل لیلی خندم
گاه بر خنده ناکامی مجنون گریم ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
