شماره ۱۰۹ - نگاه کن که نریزد دهی چو باده به دستم

نگاه کن که نریزد دهی چو باده به دستم
فدای چشم تو ساقی بهوش باش که مستم ۱

کنم مصالحه یکسر به صالحان می کوثر
به شرط آنکه نگیرند این پیاله از دستم ۲

زسنگ حادثه تا ساغرم درست بماند
به وجه خیر و تصدق هزار توبه شکستم ۳

چنین که سجده برم بی حفاظ پیش جمالت
به عالمی شده روشن که آفتاب پرستم ۴

کمند زلف بتی گردنم ببست و به موئی
چنان کشید که زنجیر صد علاقه گسستم ۵

ز گریه آخرم این شد نتیجه در پی زلفش
که در میان دو دریای خون فتاده بشستم ۶

زقامتش چو گرفتم قیاس روز قیامت
نشست و گفت قیامت به قامتی است که هستم ۷

نداشت خاطرم اندیشه ای ز روز قیامت
زمانه داد به دست شب فراق تو دستم ۸

بخیز از بر من کز خدا و خلق رقابت
بس است کیفر این یک نفس که با تو نشستم ۹

حرام گشت به یغما بهشت روی تو روزی
که دل به گندم آدم فریب خال تو بستم ۱۰