شماره ۹۸ - هرگز اندیشه زلفت نگذشتم به ضمیر

هرگز اندیشه زلفت نگذشتم به ضمیر
که به آفاق نرفت از نفسم بوی عبیر ۱

کافرم خواند واز عشق نیم توبه پذیر
وای زاهد گرم آگه شود از سر ضمیر ۲

خسروانند گدایان درت وایشان راست
غم سپه، آه علم، داغ نگین، خاک سریر ۳

بر سرخار به یاد تو چنان خوش بروم
که کسی خوش نرود بر سر دیبا و حریر ۴

جام در دست من و چشم تو از باده خراب
زلف در پای تو و گردن من در زنجیر ۵

نازم آن ابرو و مژگان که نه پیکان و نه زه
شهری آغشته به خون این چه کمان است و چه تیر ۶

غیر چشمت که همی می زندم بر به خدنگ
نشنیدم که به مردم زند آهو بره تیر ۷

با همه شیردلی ز آهوی وحشی نکهت
دارم آن وحشت کآهو بره از حمله شیر ۸

از هجوم مژه کن غارت و ز ابرو تاراج
ای سپهدار شکارافکن یغما نخجیر ۹