شماره ۷۴ - گفتم آن چشم و مژه گفت نه بیمارانند

گفتم آن چشم و مژه گفت نه بیمارانند
آن دو وین خِیْلِ سِیَه‌ْجامه پرستارانند ۱

بر کلاه حرم ایمن نِیَم ای کعبهٔ حُسن
زین دو هندو که بر اطرافِ تو طرّارانند ۲

شب قدر است و در میکدهٔ رحمت باز
خنک آن قوم که در مسجد میخوارانند ۳

دزد اگر خرقه صوفی ببرد مغبون است
صرفه با اوست که آسوده سبکبارانند ۴

گر به کوثر نبرم مستی می حشر کناد
ایزدم در صف آن قوم که هشیارانند ۵

خون خلقی به تَکَلُّف بخوری ای لبِ یار
گر تو ضَحّاکی و زلفینِ سِیَهْ مارانند ۶

گردن طوعِ من و طوقِ خمِ زلفِ بتان
سگِ این سلسله‌ام گرچه ستمکارانند ۷

هیچ کس را خبر از عالم آزادی نیست
مگر آنان که به دام تو گرفتارانند ۸

مردم مدرسه را نیک شناسم یغما
کافرستم اگر این طایفه دیندارانند ۹