شماره ۶۵ - هردم از عمر که بی شاهد و ساغر گذرد

هردم از عمر که بی شاهد و ساغر گذرد
آزمودیم به یک عمر برابر گذرد ۱

آفتابی است رخت کز زنخ ابروی و زلف
همه بر سنبله و دلو و دو پیکر گذرد ۲

حال دل با سپه غمزه چه محتاج بیان
فتنه پیداست بر آن رمز که لشکر گذرد ۳

گذرد چشم و دلم بر لب و روی تو چنانک
تشنه بر دجله و مسکین به توانگر گذرد ۴

منم و در رهت این اشک پیاپی وان نیز
تر نگردد کف پای تو گر از سر گذرد ۵

خنجر از سینه گذشتن چو تو ضارب چه عجب
عجب آن است اگر سینه ز خنجر گذرد ۶

چشم صیاد تو در چنبر زلف از پی دل
شاهبازی است که بر برج کبوتر گذرد ۷

گشته دل بیخود و خواهد به رخش زد به خدای
مگذارید که دیوانه بر آذر گذرد ۸

نگذرد از لب و رخسار تو یغما به مثل
گر جم از جام وز آئینه سکندر گذرد ۹