شماره ۵۰ - دام نیرنگ تو نازم که به بند افتاده است

دام نیرنگ تو نازم که به بند افتاده است
گردن ما و به پای تو کمند افتاده است ۱

می زند گوی و دلم خون که به جولانگه او
تا سر کیست که در پای سمند افتاده است ۲

می برم رشک به دشمن چه توان کرد که دوست
آشنائی است که بیگانه پسند افتاده است ۳

می برم رشک به دشمن چه توان کرد که دوست
آشنائی است که بیگانه پسند افتاده است ۴

گرنه داد از لب شیرین تو دارد پس چیست
کاغذین جامه که بر پیکر قند افتاده است ۵

می نهادم دل سودا زده را سلسله آخ
دست ما کوته و زلف تو بلند افتاده است ۶

نیست آن خال سیه بر رخ جانان یغما
از پی چشم بد آتش به سپند افتاده است ۷