شماره ۳۸ - ما خراب غم و خمخانه ز می آباد است

ما خراب غم و خمخانه ز می آباد است
ناصح از باده سخن کن که نصیحت باد است ۱

خیز و از شعله می آتش نمرود افروز
خاصه اکنون که گلستان ارم شداد است ۲

سیل کهسار خم از میکده در شهر افتاد
وای بر خانه پرهیز که بی بنیاد است ۳

با زلال خضرم از می روشن چه نیاز
چشمه آب سیاهی چو در این بغداد است ۴

به جز از تاک که شد محترم از حرمت می
زادگان را همه فخر از شرف اجداد است ۵

گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من
آنچه البته بجائی نرسد فریاد است ۶

گفته ای نیست گرفتار مرا آزادی
نه که هر کس که گرفتار تو شد آزاد است ۷

چشم زاهد به شناسائی سر رخ و زلف
دیدن روز و شب و اعمی مادرزاد است ۸

گفتمش خسرو شیرین که ای دل بنمود
کآنکه در عهد من این کوه کند فرهاد است ۹

هر که یغما شنود ناله گرمم گوید
آهن سرد چه کوبی دلش از پولاد است ۱۰