شاعر در این متن از دردها و رنج‌های زندگی خود می‌گوید که بیشتر از پرندگان در قفس است. او از تنهایی، هجران، و غم عشق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که عشق نیازمند سبک‌باری و رهایی از تعلقات است. همچنین، او از ناامیدی و بیماری‌های روحی خود می‌نالد و بیان می‌کند که حتی در آخرین لحظات زندگی نیز کسی به عیادتش نمی‌آید. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که سلطنت بر ملک نعیم تنها با یغما ممکن است و رحمت تنها از سوی گنهکاران می‌آید.
متن دارای مضامین عمیق عرفانی، عاشقانه، و انتقادی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی، بیماری، و مرگ ممکن است برای مخاطبان جوان سنگین باشد.
شماره ۳۵ - زان مرا بیش ز مرغان قفس زاری‌هاست
که به غیر از شکن دام گرفتاری‌هاست ۱
بینم آن خواب اگرم دیده به عمری غنود
که مرا عمر دگر مایه بیداری‌هاست ۲
آسمان شد ز پی خصمی من پشت زمین
ای دل ای دیده من وقت مددکاری‌هاست ۳
روز تنهائی و پایان وصال و شب هجر
ای غم عشق بیا کاول غمخواری‌هاست ۴
خرقه و سبحه و سجاده فکندم چه کنم
اولین شرط ره عشق سبکباری‌هاست ۵
نامد از بهر عیادت به سرم تا دم مرگ
آه کآخر نفسم اول بیماری‌هاست ۶
کار دل با تو ندانم به کجا انجامد
او نوآموز و ترا شیوه دل‌آزاری‌هاست ۷
جز به یغما نرسد سلطنت ملک نعیم
رحمت از شحنه بازار گنه‌کاری‌هاست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
