شماره ۳۲ - تا ابر خطت محیط ماه است

تا ابر خطت محیط ماه است
روز من و عالمی سیاه است ۱

گفتم به مهت شبیه دانند
گفتا مشنو که اشتباه است ۲

ره بر زنخش فتادت ای دل
کورانه قدم منه که چاه است ۳

با بار غم تو و دل من
دیگر چه مقام کوه و کاه است ۴

ای دل مزنش به خیل مژگان
یک تن نه حریف یک سپاه است ۵

گفتم صنما به زلف هندو
دل بردی و عالمی گواه است ۶

گفتا دل خویشتن نگه دار
دزد نگرفته پادشاه است ۷

این داد به آتش آن به آبم
اینم ثمر سرشک و آه است ۸

ای ابر عطا تن ضعیفم
در دشت تو کمترین گیاه است ۹

بگذار قدم به دیده من
انگار تو آنکه خاک راه است ۱۰

صد جور اگر کنی به یغما
جور دگر تو عذرخواه است ۱۱