شماره ۱۷ - تهی از صافی و دردی شده میخانه ما

تهی از صافی و دردی شده میخانه ما
تا ترش تلخ شود پر شده پیمانه ما ۱

گر چه دیوانه به افسانه گراید سوی عقل
عقل مجنون شود ار بشنود افسانه ما ۲

هر شبم خانه به کوئی است مگر روزی دوست
به غلط حلقه زند بر در کاشانه ما ۳

عقل و عشق است نه بازیچه کجا برتابد
به دو سلطان مخالف ده ویرانه ما ۴

بر چراغی زدم آخر که کند کسب فروغ
هر کجا شمع ز خاکستر پروانه ما ۵

صعب شد کار جنون از تو به حدی کاطفال
سنگ بر سینه زنند از غم دیوانه ما ۶

لاف دینداری یغما زدنم کافر کرد
کاش از کعبه دری بود به بتخانه ما ۷