شماره ۴ - گیرم به ناله کردم آواره پاسبان را

گیرم به ناله کردم آواره پاسبان را
کو جراتی که بوسم آن خاک آستان را ۱

ای نوجوان مرانم از در به جرم پیری
پیش سگانت افکن این مشت استخوان را ۲

بر هیچ دل نجنبد مهرش ز کینه جوئی
خوی تو کرده تعلیم بی رحمی آسمان را ۳

پیوسته دارد امروز زاهد نظر به محراب
مانا که دیده باشد آن طاق ابروان را ۴

از آشیان سوی دام بینم چنانکه بینند
مرغان نو گرفتار از دام آشیان را ۵

با آنکه خاک کردیم سر در ره بتان نیست
حقی به گردن ما جز تیغ امتحان را ۶

از بیم آنکه در دل رحم آیدش ز فریاد
ز آه و فغان خموشی آموختم زبان را ۷

از ضعف بر غباری حسرت برم که دارد
نیروی رفتن از پی، گامی دو کاروان را ۸

روی من و ازین پس خاک در خرابات
تا چند قبله سازم محراب آسمان را ۹

یغما ز سبحه و جام طرفی نبستم ای کاش
هم بگسلند این را، هم بشکنند آن را ۱۰