غزل ۴۳۳ - صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی

صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی
نه برآشوبی هر ساعت و دشنام دهی ۱

بستهٔ دام تو گشتست دل من چه شود
که مرا قوت از آن پسته و بادام دهی ۲

پختهٔ عشق شود گر چه بود خام ای جان
هر کرا روزی یک جام می خام دهی ۳

نکنی ور بکنی ناز به هنجار کنی
ندهی ور بدهی بوسه به هنگام دهی ۴

گر دل و جان به تو بخشیم روا باشد از آنک
جان فزون گردد ز آنگه که مرا جام دهی ۵

جامهٔ غم بدرم من ز طرب چون تو مرا
حب در بسته میان جام غم انجام دهی ۶

بی‌قرارست سنایی ز غم عشق تو جان
چه بود گرش به یک بوسه تو آرام دهی ۷