متن دربارهی تعادل بین خوف (ترس از خدا) و رجا (امید به رحمت خدا) در زندگی معنوی است. خوف و رجا مانند دو دارو هستند که هر کدام در شرایط خاصی مفیدند. در زمان نزدیک به مرگ، رجا باید غالب باشد تا محبت به خدا افزایش یابد. برای افراد غافل، خوف مفید است تا از گناه دوری کنند، اما برای اهل تقوا، تعادل بین خوف و رجا مناسب است. در زمان معصیت یا حتی انجام کارهای مباح، خوف باید غالب باشد. حالت ایدهآل، غرق شدن در محبت خدا بدون توجه به خوف و رجا است، اما این حالت نادر است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و شناخت کافی از مبانی دینی دارد.
بخش ۴۱ - فصل (از خوف و رجا کدام فاضلتر؟)
پس هرکه به وقت مرگ نزدیک بود باید که رجا بر وی غالب بود که این محبت را زیادت گرداند و هرکه از این جهان بشود باید که محبت خدای تعالی بود تا لقای وی سعادت وی گردد که لذت در لقای محبوب باشد. اما در دیگر وقتها اگر مرد از اهل غفلت است باید که خوف بر وی غالب بود که غلبه رجا زهر قاتل وی باشد و اگر از اهل تقوی است و احوال وی مهذب است باید که خوف و رجا معتدل وی را باشد که صفای حال در مناجات از محبت بود و رجا سبب محبت بود اما در وقت معصیت باید که خوف غالب بود، بلکه در وقت کارهای مباح نیز باید که خوف غالب بود چون مرد از اهل عبادت بود، اگر نه در معصیت افتد پس این دارویی است که منفعت وی به احوال و اشخاص بگردد و جواب این مطلق نباشد.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.