شاعر در این شعر بیان میکند که بدون شراب (نماد لذت و شادی) قادر به زندگی نیست و از ساقی درخواست میکند تا جام دیگری به او بدهد، اما خود را ناتوان از نوشیدن آن میداند.
این شعر از مفاهیم نمادین شراب و مستی استفاده میکند که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیقتر از مفاهیم عرفانی و فلسفی آن نیاز به بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۲ - من بی می ناب زیستن نتوانم
بی باده کشید بار تن نتوانم ۱
من بندهی آن دمم که ساقی گوید
یک جام دگر بگیر و من نتوانم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.