خلاصه و رده‌بندی سنی
18+
شاعر در این شعر از ساقی می‌خواهد که جام شراب را پر کند و به او بدهد. او از زاهدانی که به خرابات نمی‌آیند و تکبر می‌کنند، انتقاد می‌کند و از ساقی می‌خواهد که شراب را به او بدهد. شاعر همچنین از ساقی می‌خواهد که میخانه را به او ببخشد و تسبیح را به زاهد بدهد. او از ساقی می‌خواهد که دوباره به او شراب بدهد و از زاهد می‌خواهد که شراب را به او بدهد.
این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و انتقادی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب و مفاهیم مرتبط با آن ممکن است برای سنین پایین‌تر مناسب نباشد.
غزل ۳۷۲ - آن جام لبالب کن و بردار مرا ده
آن جام لبالب کن و بردار مرا ده
اندک تو خور ای ساقی و بسیار مرا ده ۱
هرکس که نیاید به خرابات و کند کبر
او را بر خود بار مده بار مرا ده ۲
مسجد به تو بخشیدم میخانه مرا بخش
تسبیح ترا دادم و زنار مرا ده ۳
ای آنکه سر رندی و قلاشی داری
پس مرد منی دست دگر بار مرا ده ۴
ای زاهد ابدال چو کردار برد می
سردی مکن آن بادهٔ کردار مرا ده ۵
اندک تو خور ای ساقی و بسیار مرا ده ۱
هرکس که نیاید به خرابات و کند کبر
او را بر خود بار مده بار مرا ده ۲
مسجد به تو بخشیدم میخانه مرا بخش
تسبیح ترا دادم و زنار مرا ده ۳
ای آنکه سر رندی و قلاشی داری
پس مرد منی دست دگر بار مرا ده ۴
ای زاهد ابدال چو کردار برد می
سردی مکن آن بادهٔ کردار مرا ده ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۷۱ - بردیم باز از مسلمانی زهی کافر بچه
گوهر بعدی:غزل ۳۷۳ - ساقیا مستان خواب‌آلوده را آواز ده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
