شمارهٔ ۵۷ - تاریخ مرگ ملابوذر فرزند مولانا خلیل الله قزوینی

ز گلزار «خلیل » خلت آیین
که از وی دیده خلقی است روشن ۱

عجب زیبا گلی دست اجل چید
که از جان هزاران خاست شیون! ۲

نهال نورسی شد کنده زین باغ
که از وی جامه ها شد چاک برتن ۳

دری رفتش ز دامان عطوفت
کزو درها ز چشم آمد بدامن ۴

چه سان دید این مصیبت چشم پاکش؟
که نبود گوش را تاب شنیدن! ۵

از این طاقت گداز آتش الهی
بدل سازش چراغ صبر روشن ۶

خلیل آسا، برو از لطف یارب
بکن این آتش بود الکن ۷

خرد تاریخ آن میخواست گوید
ولی زین غم زبانش جانسوز گلشن ۸

خرد تاریخ آن میخواست گوید
ولی زین غم زبانش بود الکن ۹

که خود گفت آن محیط فضل و دانش
«ز دیده رفته نور دیده من » ۱۰

بود تا رفتگان را خاک، یارب
نگیرد گرد اندوهیش دامن ۱۱

بود تا چرخ بر جا، چرخ دانش
بمهر رای او بادا مزین ۱۲