این متن شعری در مدح و ستایش عباس ثانی است که با تصاویر بلاغی و تشبیهات زیبا، عظمت و شکوه او را توصیف می‌کند. شاعر با اشاره به عناصر طبیعی مانند سپهر، مهر و ماه، برتری و جلال پادشاه را به تصویر می‌کشد و از توفیق الهی در برپایی بارگاه او سخن می‌گوید. در پایان، خرد برای ثبت تاریخ، عبارت «ثانی بارگاه سپهر» را پیشنهاد می‌دهد.
این متن به دلیل استفاده از زبان ادبی پیچیده، صنایع بدیعی و نیاز به درک مفاهیم بلاغی، برای مخاطبان با دانش زبانی و ادبی بالاتر مناسب است. نوجوانان و بزرگسالان می‌توانند بهتر با ظرافت‌های شعر و معنای عمیق آن ارتباط برقرار کنند.
شمارهٔ ۳۷ - تاریخ ساختن خرگاه شاهی
که باشد درش، قبله گاه سپهر ۱
ز لشکر کشان در رکابش، یکی
شهنشاه انجم سپاه سپهر ۲
ز توفیق حق خیمه یی شد تمام
که شد ثانی بارگاه سپهر ۳
دو چشم است حیران نظاره اش
دو آیینه مهر و ماه سپهر ۴
به پیش شکوهش، ز خجلت شده است
بلندی نهان در پناه سپهر ۵
شکوهش نمی آورد، سر فرو
بهمدوشی بارگاه سپهر ۶
نه مهر است کز دیدن رفعتش
فتد هرشب از سرکلاه سپهر ۷
خرد گفت از بهر تاریخ آن
بگو:«ثانی بارگاه سپهر»! ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
