این متن به ستایش یک پادشاه قدرتمند و عادل می‌پردازد که به عنوان سایه‌ی خدا، کوه مجد و شهامت، و سلیمان ثانی توصیف شده است. او با عدالت و دین داری خود، خیمه‌ی عدل و دین را برپا می‌کند و مورد احترام مردم است. متن همچنین به توفیق الهی در ساخت بنایی عظیم اشاره می‌کند که به عنوان پناهی در برابر آفتاب قیامت توصیف شده است.
این متن دارای مفاهیم عمیق و استعاری است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، برخی از واژگان و مفاهیم مانند 'سایه‌ی حق'، 'عدل و دین'، و 'آفتاب قیامت' ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.
شمارهٔ ۱۹ - تاریخ انجام ساختمان گنبذی
محیط کرم، کوه مجد و شهامت ۱
«سلیمان ثانی » که روشن چراغی
ندارد چو او خاندان کرامت ۲
ز سرکوب میخ وجود مخالف
دهد خیمه عدل و دین را اقامت ۳
به او چشم خلق است روشن الهی
ز چشم بد خلق دارش سلامت ۴
ز توفیق ایزد چو معمار عزمش
بتعمیر این روضه افراخت قامت ۵
ز اتمام این گنبذش شد مهیا
پناهی عجب ز آفتاب قیامت ۶
بتاریخش اندیشه رو داد و گفتم:
«شد آباد این بارگاه امامت » ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
