خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن مرثیه‌ای است برای درگذشت فردی به نام «حاجی محمد حسین» که با تصاویر شاعرانه از اندوه و تأثر بازماندگان همراه است. شاعر از رفتن او به عنوان از دست دادن یک گل از بوستان یا یک نخل آزاده یاد می‌کند و تأکید می‌کند که حتی بلبلان نیز از غم او آواز خواندن را فراموش کرده‌اند. در پایان، تاریخ فوت او را با دعای خیر بیان می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، موضوع مرگ و سوگ ممکن است برای گروه‌های سنی پایین سنگین باشد.
شمارهٔ ۴ - تاریخ مرگ حاجی محمد حسین
چو رو کرد «حاجی محمد حسین »
بجنت از این عالم بی بقا ۱
خروشان و جوشان ز دنبال او
روان گشت خون دل از دیده ها ۲
دراین گلشن از تندباد اجل
چه آزاده نخلی درآمد ز پا! ۳
گلی رفت زین بوستان! کز غمش
فراموش شده بلبلان را نوا ۴
طالب کرد تاریخ فوتش ز من
عزیزی بطرز سخن آشنا ۵
برآوردم از روی اخلاص دست
بگفتم: «بیامرزد او را خدا»! ۶
بجنت از این عالم بی بقا ۱
خروشان و جوشان ز دنبال او
روان گشت خون دل از دیده ها ۲
دراین گلشن از تندباد اجل
چه آزاده نخلی درآمد ز پا! ۳
گلی رفت زین بوستان! کز غمش
فراموش شده بلبلان را نوا ۴
طالب کرد تاریخ فوتش ز من
عزیزی بطرز سخن آشنا ۵
برآوردم از روی اخلاص دست
بگفتم: «بیامرزد او را خدا»! ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۳ - تاریخ انجام عمارت خان عادل
گوهر بعدی:شمارهٔ ۵ - تاریخ ساختمان تالاب رضی آباد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
