غزل ۳۱۹ - گر کار به جز مستی اسکندر می من

گر کار به جز مستی اسکندر می من
ور معجزه شعرستی پیغمبر می من ۱

با اینهمه گر عشق یکی ماه نبودی
اندر دو جهان شاه بلند اختر می من ۲

ماهی و چه ماهی که ز هجرانش برین حال
گر من به غمش نگرومی کافر می من ۳

گر بندهٔ خوی بد خود نیستی آن ماه
حقا که به فردوس همش چاکر می من ۴

گر نیستی آن رنج که او ریش درآورد
وی گه که درین وقت چگوید درمی من ۵

بودیش سر عشق من و برگ مراعات
گر چون دگران فاسق در کون بر می من ۶

گر تیر برویی زندم از سر شنگی
از شادی تیرش به هوا بر پر می من ۷

گادیم بر آنگونه که از جهل و رعونت
از گردن خود بفگنمی گر سرمی من ۸

هر روز دل آید که مگر نیک شود یار
گر خر نیمی عشوهٔ او کی خر می من ۹

گر بلفرج مول خبر یابدی از من
زین روی برین طایقه سر دفتر می من ۱۰

پس در غم آنکس که ز گل خار نداند
عمر از چه کنم یاد که رشک خور می من ۱۱