شماره ۴۴۰ - راه اگر خواهی به اقلیم فنا مانند شمع

راه اگر خواهی به اقلیم فنا مانند شمع
طی کن اول خویش را سر تا به پا مانند شمع ۱

رو به سوی آسمان نیستی قد میکشد
نخل بی برگ و بهار عمر ما مانند شمع ۲

از درون تا چند باشی رشته تاب آرزو
وز برون تردامن از اشک ریا مانند شمع؟! ۳

سایه بال همای تیره روزی، صبح ماست
شام می آید برون خورشید ما مانند شمع ۴

تا توان با خصم آتش خوی سر بر سر منه
تا سر خود را نبینی پیش پا مانند شمع ۵

هر که سرگرم محبت گشت، با خود دشمن است
خون خود را میخورند اهل فنا مانند شمع ۶

باز امشب چهره یی افروختی، کز دیدنش
پنجه با آتش زند مژگان ما مانند شمع ۷

آتشین رو دلبری دارم، که هنگام خرام
آب سازد جاده را در زیر پا مانند شمع ۸

میکند از بس نمو واعظ ز سیل عمر ما
در سر ما میکند گل خار پا مانند شمع ۹