شماره ۳۹۹ - بهار کرد جهان را ز کوه و صحرا سبز

بهار کرد جهان را ز کوه و صحرا سبز
بهار من، بکن آخر تو نیز ما را سبز ۱

همان به خاک تعلق، چو کار گرهیم
اگر چه گشت چو تسبیح، دانه ما سبز ۲

ز تلخ گویی پیران، دلت جوان گردد
که دی بزهر هوا میکند جهان را سبز ۳

چو خضر، ساخته آب حیات گریه مرا
که هرکجا رسدم پای، گردد آنجا سبز ۴

روند صاف دلان بی تعلق از دنیا
برون ز کوره آتش دوید مینا سبز ۵

شود ز باد اجل نخل قامتت عریان
قبا چو برگ خزان سرخ باشدت یا سبز ۶

کند صفای چمن، خلق را بمی تکلیف
شده است دختر رز را نهال گل پا سبز ۷

چو شیشه جامه اش از تن همیشه گلگونست
چو باده پوشد اگر یار من سرا پا سبز ۸

گریستیم چو ابر آن قدر ز غم واعظ
که تیغ کوه شد از آب دیده ما سبز ۹