شاعر در این متن از دردها و ناله‌های خود می‌گوید و اشاره می‌کند که خوبی و بدی، درد و شادی، زود از هم جدا می‌شوند. او همچنین از دوستان ناسالم و دشمنان آشنا شکایت دارد و دنیا را مانند فانوس خیال توصیف می‌کند که در آن افراد خودنمایی میکنند. در نهایت، شاعر با بیحیایی به شکایت و ناله‌های خود ادامه می‌دهد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اجتماعی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری داشته باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند انتقاد از جامعه و بیان درد و رنج ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال نامناسب باشد.
شماره ۳۳۳ - دردمندان، بسکه رم از خودنمایی میکنند
ناله های ما تلاش نارسایی میکنند ۱
نیک و بد را باهم الفت نیست بیش از یک دو روز
درد و صاف باده زود از هم جدایی میکنند ۲
چون نفس هرکس که از میگریزد یار ماست
دشمنند آنان که با ما آشنایی میکنند ۳
ای که از جمعیت زر میکنی چون شعله رقص
این شررها آخر از آتش جدایی میکنند ۴
عرصه گیتی،بود مانند فانوس خیال
هر زمان در وی گروهی خودنمایی میکنند ۵
میکنم از شکوه منع خویشتن واعظ، ولی
در شکایت، ناله ها، خوش بیحیایی میکنند! ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
