شماره ۲۹۹ - آنکه خود را سبب هستی ما میداند

آنکه خود را سبب هستی ما میداند
جز خدا هست ندانیم، خدا میداند ۱

چشم دل هر که بر آن قبله عالم دارد
کعبه را سجده او قبله نما میداند ۲

پای سرکردن راه تو ندارد هرگز
آنکه سر در ره عشق تو ز پا میداند ۳

نکند دیدنی خویش هم از ناز مگر
خانه آینه را خانه ما میداند ۴

عالمی کو شده خرسند به علمی ز عمل
چون مریضی است که نامی ز دوا میداند ۵

شرع راه در ره دین به ز خرد میشمرد
چشم را هر که بره به زعصا میداند ۶

سوی ویرانه نخواهد بلدی پرتو مهر
ره کاشانه درویش سخا میداند ۷

آنکه ره برده بآسایش سرمایه فقر
تیغ بر فرق به از بال هما میداند ۸

کام حاجت مزه شهد قناعت یابد
درد پر زور چو شد، قدر دوا میداند ۹

واعظ این گنج قناعت که تو را گشته نصیب
خلقت از بهر چه بی برگ و نوا میداند؟! ۱۰