غزل ۲۹۵ - ای وصل تو دستگیر مهجوران

ای وصل تو دستگیر مهجوران
هجر تو فزود عبرت دوران ۱

هنگام صبوح و تو چنین غافل
حقا که نه‌ای بتا ز معذوران ۲

گر فوت شود همی نماز از تو
بندیش به دل بسوز رنجوران ۳

برخیز و بیار آنچه زو گردد
چون توبهٔ من خمار مخموران ۴

فریاد ز دست آن گران جانان
بی عافیه زاهدان و بی‌نوران ۵

از طلعتها چو روی عفریتان
از سبلتها چو نیش زنبوران ۶

گویند بکوش تا به مستوری
در شهر شوی چو ما ز مشهوران ۷

نزدیکی ما طلب کن ای مسکین
تا روز قضا نباشی از دوران ۸

لا والله اگر من این کنم هرگز
بیزارم از جزای ماجوران ۹

معلوم شما نیست ز نادانی
ای زمرهٔ زاهدان مغروران ۱۰

آنجا که مصیر ما بود فردا
بی‌رنج دهند مزد مزدوران ۱۱