شماره ۲۷۴ - دشمن چو ریزشی دید، زو شور و شر نخیزد

دشمن چو ریزشی دید، زو شور و شر نخیزد
جایی که آب پاشی، زآن گرد برنخیزد ۱

با درد عشق یکجا، عشق جهان نگنجد
یک ناله بشوری، از نیشکر نخیزد ۲

چون دل شکست، از وی ناید سخن طرازی
از کاسه شکسته، آواز برنخیزد ۳

در خشم نیک ذاتان، بیم ضرر نباشد
آری زآتش گل، هرگز شرر نخیزد ۴

تمکین بیش آرد خفت، که از ترازو
کم میکنند زان سر، کز جای برنخیزد ۵

کی تند خو به نرمی، فرمان پذیر گردد
از جای شعله هرگز، با چوب تر نخیزد ۶

آن وعظ دلنشین شد واعظ، که هم ز دل خواست
نبود جگرگداز آه، تا از جگر نخیزد ۷