شماره ۱۸۸ - گفتمش: آن آتش است؟ گفت که: نی،روست روست!

گفتمش: آن آتش است؟ گفت که: نی،روست روست!
گفتمش: آن دود چیست؟ گفت: که آن موست موست ۱

من که بملک جهان، ندهم یک موی او
دل بجهان چون دهم؟ در دل من اوست اوست! ۲

چون شود او جلوه گر، در قدم سرو او
جان من آب است آب، جسم منش جوست جوست ۳

آنکه شود پردگی، مغز بود؛ مغز، مغز
وآنکه بود خودنما، پوست بود پوست پوست ۴

شرم بود، همچو آب؛ در گهر آدمی
هست بها در حیا، آب چو در روست روست ۵

کس نپسندد ترا، زآنکه توی خودپسند
گر تو به خود دشمنی، خلق بود دوست دوست ۶

پا ننهد یاد دوست، در دل پرکبر و ناز
دل چو شود خاکسار، یار مرا کوست کوست ۷

سیم و زر و ملک و مال، دشمن جان تواند
با تو کسی نیست نیست غیر غم دوست دوست ۸

چشم سیه مست او، گر گزدش دور نیست
واعظ بی دل کباب، ز آتش آن خوست خوست ۹