شماره ۱۶۴ - عشق معشوقیست کوی او دل تنگ من است

عشق معشوقیست کوی او دل تنگ من است
زینت الوان او از گردش رنگ من است ۱

شیشه گردم، باده و آیینه باشم، عکس دوست
آتشی القصه دایم در دل سنگ من است ۲

پادشاه ملک فقرم، لشکر من بی کسی است
از سر مطلب نهادن پای، اورنگ من است ۳

چیست در دست نگین، جز پایبوس نامها؟
هست حق با من، قبول نام اگر ننگ من است ۴

هیچ کس افتادگان را در نمی آرد ز پا
سر فگندن پیش دشمن، رایت جنگ من است ۵

شرح حال من، توان از صفحه رخسار خواند
سطری از درد دل من، اشک گلرنگ من است ۶

آنکه میگنجد مرا در عالم دل درد اوست
آنکه در عالم نگنجد، زان دل تنگ من است ۷

من نه من، عکس جمال دوست را آیینه ام
این تن خاکی که می بینی ز من، زنگ من است ۸

دخل و خرج من نمی خواند بهم واعظ از آن
خرج من چون ناله های خارج آهنگ من است ۹