شماره ۱۳۸ - در دلت آن نه رشته امل است

در دلت آن نه رشته امل است
چشم دید ترا رگ سبل است ۱

خواجه را گو: برو بروها رفت
بعد از این آمد آمد اجل است! ۲

حادثات جهان چو سیلاب است
خاکساری در او فراز تل است ۳

همه جا پیروند سوختگان
اسب را جای داغ بر کفل است ۴

نیست در سینه یاد حق در کل
جزو چندی چه شد که در بغل است؟ ۵

نیست غم را به دردمندان کار
نکشد با مو سری که کل است ۶

دل بی غم که نیست شاهان را
اهل دل را همیشه در بغل است ۷

راستی قوت ضعیفان است
که عصا دست گیر پای شل است ۸

دل بیدرد، درد بیدرمان!
چشم بی گریه، علم بی عمل است ۹

این همه قول! کو عمل واعظ
بندگی نی قصیده و غزل است ۱۰