شماره ۱۲۵ - رفت پیری چو ز حد، مرگ گوارنده تر است

رفت پیری چو ز حد، مرگ گوارنده تر است
شربت مرگ درین شیر بجای شکر است ۱

میرسد قاصد پیری،ز عصا نامه بکف
زندگی رفته، اجل آمده، کاینش خبر است ۲

زهر آوازه مرگی، بگشا دیده ز خواب
کان شب عمر ترا بانگ خروس سحر است ۳

همدمان فاتحه خوانند برای تو همه
در ره مرگ، عمل با تو همین همسفر است ۴

فقر ایوان بلندیست، برآیی چو برآن
پادشاهی و، جهانت همه باغ نظر است ۵

گریه از تلخی ایام، چو طفلان تا چند؟
شیر مادر بودت، گر همه پند پدر است ۶

سپر و جبه و جوشن، ببرت ای ظالم
همه وابسته یک ناوک آه سحر است ۷

گریه از درد تو ای یار، مرا نور دو چشم
آتش عشق تو ای دوست، مرا تاج سر است ۸

عیب جویان همه چشمند و زبان، گوشی نیست
ورنه گفتار تو واعظ همه در و گهر است ۹