خلاصه و رده‌بندی سنی
14+
این متن شعری از مولانا است که از بلبل و طوطی به عنوان نمادهایی از عشق و سخنوری استفاده می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که گاهی سکوت و انتظار لازم است تا زیبایی‌ها و حقایق آشکار شوند. همچنین، اشاره‌ای به حضور موجودات غیبی در جهان دارد که نیاز به احترام و سکوت برای درک حضورشان دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۱۴۰ - هان بلبل هان صفیر محکم ندهی
هان بلبل هان صفیر محکم ندهی
تا طوطی غنچه نشکفد دم ندهی ۱
از غیب به باغ طایران آمده اند
خامش که ز شاخسارشان رم ندهی ۲
تا طوطی غنچه نشکفد دم ندهی ۱
از غیب به باغ طایران آمده اند
خامش که ز شاخسارشان رم ندهی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۹ - ای از تو صور نگار هرجا کوری
گوهر بعدی:شماره ۱۴۱ - خوش بوست بس این زلف دو تا بر که زدی؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
