خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن احساس همدردی و همراهی با افراد محروم و نیازمند را بیان می‌کند. او خود را گاهی به ندای بی‌نوایان و گاهی در کنار برهنه‌پایان می‌یابد و با زاری و التماس به درگاه دوست، گدای کلبه خاطر نیازمندان می‌شود.
متن دارای مفاهیم عرفانی و اجتماعی نسبتاً پیچیده است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب مخاطبانی با درک ادبی و اجتماعی بالاتر می‌باشد. همچنین استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۰۵ - گاهی به نوای بی نوایان گردم
گاهی به نوای بی نوایان گردم
گه بر اثر برهنه پایان گردم ۱
گردم همه زاری و به دریوزه دوست
بر کلبه خاطر گدایان گردم ۲
گه بر اثر برهنه پایان گردم ۱
گردم همه زاری و به دریوزه دوست
بر کلبه خاطر گدایان گردم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۴ - در کوی هوس خاک نشینم ایام
گوهر بعدی:شماره ۱۰۶ - صد نعل درست واژگون آوردم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
