غزل ۲۴۸ - روا داری که بی روی تو باشم

روا داری که بی روی تو باشم
ز غم باریک چون موی تو باشم ۱

همه روز و همه شب معتکف‌وار
نشسته بر سر کوی تو باشم ۲

به جوی تو همه آبی روانست
سزد گر من هواجوی تو باشم ۳

اگر چشمم ز رویت باز ماند
به جان جویندهٔ روی تو باشم ۴

اگر زلفین چوگان کرد خواهی
مرا بپذیر تا گوی تو باشم ۵

به باغ صحبتت دلشاد و خرم
زمانی بر لب جوی تو باشم ۶

نگارینا تو با چشم غزالی
رها کن تا غزل‌گوی تو باشم ۷