این شعر با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به توصیف زیباییهای جهان و قدرت بیان شاعر میپردازد. شاعر از عناصری مانند طره عنبرفشان، سلسله دودمان، ولایت خاورستان، و کشور هندوستان برای آراستن جهان استفاده میکند. همچنین، به توانایی خود در نظم و نثر و تأثیر آن بر مخاطبان اشاره میکند. شعر با بیان احساسات عمیق و استفاده از نمادهایی مانند یوسف، زلیخا، و گلها، به موضوعاتی مانند عشق، زیبایی، و رنج میپردازد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است و استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج و مصیبت نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۵۵۴ - جهان به طره عنبرفشان بیارایی
به عقد سلسله صد دودمان بیارایی ۱
به رخ ولایت خاورستان کنی تسخیر
به خال کشور هندوستان بیارایی ۲
همه مسیح دمان گوش بر کلام تواند
که نظم و نثر به حسن بیان بیارایی ۳
هزار جان زلیخا دود به استقبال
به حسن یوسفی ار کاروان بیارایی ۴
به زیب صدرنشینان خلل نخواهد کرد
به نقش جبهه ام ار آستان بیارایی ۵
چو نوگل توام اردیبهشت عمر شکفت
که مهرگان چمنم از خزان بیارایی ۶
هوای جان نکند بلبلی که مست شود
اگر به شاخ گلش آشیان بیارایی ۷
مرا دلیست سیه پوش در مصیبت عمر
کنون تو ناز و ستم را دکان بیارایی ۸
چو ماهی از عطشم کشته ای چه سود دهد؟
به لعل و گوهرم ار استخوان بیارایی ۹
به مرگ هم نرود خار خار غم ز دلم
مزارم ار به گل و ارغوان بیارایی ۱۰
سخن رسید «نظیری » به آسمان وقتست
که گوش حلقه کروبیان بیارایی ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.