شماره ۵۴۱ - سوی هرکس به عنایت نظر انداخته ای

سوی هرکس به عنایت نظر انداخته ای
تا قیامت ز خودش بی خبر انداخته ای ۱

طمعم نیست کزین کو به سلامت بروم
که به هر سو که نهم پای، سر انداخته ایی ۲

عقل در حلقه نگنجد ز بس اندر خم زلف
دل سودازده بر یکدگر انداخته ای ۳

فهم در دایره تنگ دهان تو گم است
گرچه از حلقه خالش به در انداخته ای ۴

دل ز شیرین سخنان تو ازان شوریدست
که به گفتن نمکی در شکر انداخته ای ۵

دل ما کیست که سرگشته رویت باشد
خانمان ها به شکرخنده برانداخته ای ۶

شاه در کلبه درویش اقامت نکند
دولت ماست که بر ما گذر انداخته ای ۷

دیده صد دجله به من داده سرو می سوزم
آتشم بین که چه در خشگ و تر انداخته ای ۸

بین چه ها گشته ام ای شمع جهان گرد سرت
که چو پروانه ام آتش به پر انداخته ای ۹

گفتم این راه رسیدست به پایان دیدم
که از اول قدمم دورتر انداخته ای ۱۰

من که تقدیر، جنببت کش تدبیرم بود
بسته ای دستم و رختم ز خر انداخته ای ۱۱

باید از اول شب کرد «نظیری » شب گیر
بار در مرحله پر خطر انداخته ای ۱۲