شماره ۳۵۳ - افغان که بعد صد طلب و جستجوی خویش

افغان که بعد صد طلب و جستجوی خویش
پر خون برم ز چشمه حیوان سبوی خویش ۱

آزرده تر ز آبله خار دیده ام
خونابه ریزم از بن هر تار موی خویش ۲

از بس که گشته پر ز غم و غصه هر رگم
چون خوشه کرده دانه گره در گلوی خویش ۳

آبم نماند در جگر از بس گریستم
دیگر به کار گریه کنم آب روی خویش ۴

می سوخت کلک و دفتر اگر داشتی دلم
از گفتگوی دوست سر گفتگوی خویش ۵

دست طمع چو پیش کسان کرده ای دراز
پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش ۶

در حیرت جمال تو گم بودم ای دریغ
فرصت نشد که از تو کنم جستجوی خویش ۷

عشق است و صد امید «نظیری » گناه نیست
با او بگوی یک سخن از آرزوی خویش ۸