شماره ۳۵۰ - رمید طایر جانم ز آشیانه خویش

رمید طایر جانم ز آشیانه خویش
که در هوای تو خوش یافت آب و دانه خویش ۱

دل از قفای نظر کو به کوی می گردد
نظر ز شوق تو گم کرده راه خانه خویش ۲

ز باغ رفت گل و بلبلان خموش شدند
من اسیر همان عاشق فسانه خویش ۳

کسی که واقف ذوقی شود نمی بینم
بغیر خویش که می رقصم از ترانه خویش ۴

به شب که دردی دردی به کام دل ریزند
کنم به روز طرب از می شبانه خویش ۵

مروت و کرم از دیگری نمی بینم
نشسته ام به گدایی بر آستانه خویش ۶

ز بس که دور زمان را ز خسروان ننگ است
زمانه نازد اگر گویمش زمانه خویش ۷

به گنج خانه محمود مدح نفروشم
به شاهنامه خرم بیت عاشقانه خویش ۸

تو را که نقد جهان باید از طلب منشین
مرا خوش است دل از داغ جاودانه خویش ۹

اگر ز برهمنان سرکشی، نیازارند
تو را که هست بت خویش در خزانه خویش ۱۰

دلی به شرط «نظیری » نهاده بر سر راه
به هر که تیرزند می دهد نشانه خویش ۱۱