شماره ۳۴۶ - از نقل و باده گوشه دل گشته روشنش

از نقل و باده گوشه دل گشته روشنش
کو جام جم که آینه سازم ز آهنش ۱

زحمت کشد ز شمع مسخر کنم سپهر
تا هر شب آفتاب برآرم ز روزنش ۲

غایب شوم ز خلوت و حاضر شوم بر او
دلق از بدن برآرم و دربر کشم تنش ۳

نگذارمش به حرف که گوید کدام و کیست
گر از قفای در رسد آواز دشمنش ۴

از دست من به حیله برون رفته بارها
تا پا نگیرمش نکنم سست دامنش ۵

سیب ذقن به بازیش از کف نمی دهم
تا دست کوتهم نشود طوق گردنش ۶

زین سیمگون حصار «نظیری » نمی رود
تا قفل سیم او نشود نعل توسنش ۷