شماره ۳۲۳ - به اختیار تو در باختم ارادت خویش

به اختیار تو در باختم ارادت خویش
کنون به لطف تو مستغنیم من درویش ۱

نمی توان دل یک ذره بی جراحت یافت
ز ابروی تو که تیری خطا نکرد از کیش ۲

ز صد هزار یکی با تو ره به سر نبریم
تو لاابالی و خودرای و ما صلاح اندیش ۳

به غمزه گو به تأمل قیامت انگیزد
هنوز می چکدش خون خلقی از سر نیش ۴

کرشمه ات که بجز داغ بر جگر ننهد
غنیمت است که گاهی بخاردم دل ریش ۵

ز تن چگونه به راحت برون رود جانم
خیال گردش چشمت نمی رود از پیش ۶

ز چاشنی و حلاوت نمی کنم سیرم
غمت که هست کم او فزونتر از هر بیش ۷

همین که رای تو دیدم، پی تو گردیدم
ز شوق عشق تو غافل شدم ز مذهب و کیش ۸

دگر نماند سر خانمان «نظیری » را
که آشنای تو بیگانه می شود از خویش ۹